13 mei jl hebben we besloten Jelle te laten gaan. Dit was een heel moeilijke beslissing die we niet lichtvaardig genomen hebben. Want Jelle was geestelijk nog heel goed bij en hij genoot echt nog van de momenten dat hij buiten was.
Wat niemand zag was dat hij zijn mand niet meer in of uit kon en als hij zijn kleedje wegtrapte kon hij niet meer recht gaan liggen, laat staan opstaan. Bij het minste of geringste obstakel ging hij plat.
En het ergste was dat hij zijn behoeftes niet meer kon ophouden. Urine laten gaan in de mand was al een tijdje standaard. Maar toen we hem ook 2x achter elkaar in zijn eigen vuil zagen liggen hebben we het besluit om afscheid te nemen genomen.
